Post-Trauma
Post-trauma
Laatst vond hij bij het jutten een fles. Zo eentje
van donkergroen, waar je nauwelijks doorheen kunt kijken.
Het briefje dat erin zat, bleef in de hals hangen.
Ondanks ferme klappen tegen de onderkant
met de vlakke hand. Gelijk bij iemand
die dreigt te stikken.
Uiteindelijk wist hij het thuis
met een tangetje te bevrijden.
Het briefje las de woorden:
'Zoek mij niet. Zeg moeder
dat ik het goed maak.'
Het deed hem denken aan het zondagsritueel.
Zijn eigen moeder die belt en hij die steeds
dezelfde woorden herhaalt:
'Langskomen is echt niet nodig.
Ik red me wel.'
Waarop hij dan een notitie maakt
'Ik ben even naar de kroeg.'
speciaal voor zijn vriendin,
zijn grote liefde,
die hij al jaren terug
is kwijtgeraakt.
--------------------------------------
Post-trauma
The other day, while beachcombing, he found a bottle. One of those
dark green ones you can barely see through.
The note inside stayed stuck in the neck,
despite firm slaps against the bottom
with the flat of his hand. Like with someone
who is choking.
In the end, at home, he managed to free it
with a small pair of pliers.
The note read:
‘Don’t look for me. Tell Mum
I’m doing fine.’
It reminded him of the Sunday ritual.
His own mother calling, and him repeating
the same words every time:
‘There’s really no need to visit.
I’ll be fine.’
After which he writes a note,
‘Gone to the pub for a bit,’
especially for his girlfriend,
his great love,
whom he lost
years ago.
